De avonturen van Kwibus en Mazzel
Kwibus en Mazzel en de Witte Wondervogels
Een zacht verhaal over fluisterende duiven, geheimzinnige geluidjes en een avond op het erf die langzaam in slaap valt.
Het was bijna bedtijd in de tuin van de Beestenboel. 🌙
Het gras was nog nat van de dag, glinsterend in het laatste licht.
Kwibus, de grote roodbruine kater met het witte vlekje op zijn rug, lag languit in het gras. 🐾
Naast hem zat Mazzel, klein, glanzend zwart, en vol vragen.
Achter het gaas liepen twee witte duiven heen en weer. 🕊️
Ze deden geheimzinnig.
Telkens fluisterden ze iets naar elkaar, waarna ze tegelijk met hun kopje knikten.
“Wat doen ze?” vroeg Mazzel zacht.
Kwibus geeuwde. “Ze oefenen toverspreuken.”
“Echt waar?”
“Natuurlijk. Hoe denk je dat ze kunnen vliegen zonder vleugelmotor?”
Mazzel trok zijn oren overeind.
“Zou ik het ook kunnen leren?”
“Misschien. Maar dan moet je eerst hun taal spreken.”
“Hoe zeg je ‘hallo’ in duivens?”
Kwibus dacht even na.
“Koekeroekoe.”
Mazzel probeerde het, zijn stemmetje kraakte en hij hief voorzichtig een pootje alsof hij de spreuk wilde helpen.
“Koeko–kak!” 😆
De duiven draaiden zich verbaasd om. Eén van hen maakte een sierlijk hupje, alsof hij groette.
“Zie je wel?” zei Kwibus met een glimlach.
“Je hebt hun aandacht al.”
Even bleef het stil. Alleen het zachte ritselen van de natte bladeren was te horen. 🍃
“Denk je dat ze weten dat wij vanavond naar bed moeten?” vroeg Mazzel.
Kwibus knikte langzaam.
“Zeker. Ze waken over onze dromen. Als je goed luistert, hoor je hun vleugels zachtjes ruisen terwijl ze op het nachtplankje zitten. Dat betekent dat de nacht veilig is.”
Mazzel kroop wat dichter tegen hem aan.
“Dan hoef ik niet bang te zijn?”
“Nee, kleintje. Niet zolang de witte wondervogels waken.”
De lucht werd blauwgrijs. ☁️
De duiven stapten naar hun nachtplankje.
Kwibus kneep zijn ogen dicht.
En even later, toen Mazzel zacht begon te spinnen, klonk het vanachter het gaas:
“Koekeroekoe…”
Een goede nachtspreuk, speciaal voor twee katten met grote dromen… ✨