Het leven op het erf
Waar Boetiek Baloe verder leeft, tussen dieren, koffie en een beetje chaos.
Het ritme van het erf
Rondom ons gaat het leven in z’n eigen tempo. De witte duiven trekken hun rondjes boven het erf alsof ze even controleren of alles nog loopt zoals het hoort, terwijl iets verderop de kippen tussen het gras en de bladeren scharrelen alsof ze weer wat te bespreken hebben. Mussen, eksters en zo nu en dan een Vlaamse gaai zorgen voor het achtergrondgeluid en soms laat een specht of een sperwer ineens van zich horen. De kraaien houden alles in de gaten zoals alleen kraaien dat kunnen. Over het grasveld rent soms ineens een haas alsof hij ergens te laat voor is en op andere dagen landen er gewoon bergeenden alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Er liep zelfs een keer een fazant voorbij, heel overtuigd van zichzelf, alsof dit echt zijn vaste route was. Twee oude perenbomen gaven dit jaar voor het eerst voor ons vrucht en zelfs de vijgenboom deed een poging, tot onze eigen verrassing nog best gelukt ook. De seizoenen kleuren het erf langzaam mee. Het zijn de kleine dingen waar je stil van wordt, op de goede manier.
Onze dieren
Van katten die doen alsof ze het erf bezitten tot een hond die denkt dat hij de baas is.
Elke dag is hier een klein avontuur. Ze hebben allemaal hun eigen karakter, hun eigen plan en meestal geen boodschap aan het mijne.
Kwibus houdt alles in de gaten, Ori kijkt liever van een afstandje mee. Mazzel klimt tegen het plexiglas van de duivenren alsof hij vleugels heeften Louki rent alsof elke dag zijn eerste is.
De duiven oefenen hun rondjes boven het erf, de kippen kakelen daaronder… En ergens probeer ik koffie te drinken zonder modderpoten op schoot.
Het is een vrolijke beestenboel vol chaos en heel veel leven om ons heen. Zonder hen zou het hier gewoon niet hetzelfde zijn.
Rondom ons gaat het leven in z’n eigen tempo.
Het grasveld ligt er meestal kalm bij tot Louki besluit dat het tijd is voor een sprint.
Twee oude perenbomen gaven dit jaar voor het eerst voor ons vrucht en zelfs de vijgenboom deed een poging, tot onze eigen verrassing nog best gelukt ook.
De bomen kleuren langzaam met de seizoenen mee.
Het zijn de kleine dingen waar je stil van wordt, op de goede manier.
🌿 Chaos op het erf
Er gebeurt hier nooit precies wat je plant. Je pakt een mok koffie en voor je een slok kunt nemen stuift Louki weg omdat de kippen alarm slaan. Hij móet dan even kijken of alles goed gaat. Tegelijkertijd hangt Mazzel in het gaas van de kattenren omdat hij vindt dat ik veel te lang doe over het voeren van de kippen. Miauwend. Hard ook.
Het bed opmaken is hier trouwens topsport. Louki springt erop, Mazzel duikt onder het dekbed en Kwibus ligt er middenin alsof hij al jaren recht heeft op die plek. En ja… ik haal hem eraf. En ja… hij springt er weer op. Vijf jaar lang al.
Kwibus is sowieso overal bij. Als ik loop, loopt hij mee. Als ik ergens buk, hangt hij boven mijn schouder. En als ik de tafel wil dekken moet ik eerst uitleggen dat hij er niet op hoort. Dat doe ik ook. En hij doet er niets mee.
Tussen alles door loopt Ori. Stil, zachtaardig en altijd een beetje schrikachtig. Hij kiest zijn momenten zelf en kijkt liever mee vanaf een afstandje. Maar als hij zin heeft in een knuffel komt hij die halen, heel beslist en heel zacht.
En dan heb je nog de rest van de chaos. Kippen die naar binnen lopen als de deur te lang openstaat. Modderpoten door het huis, soms van de dieren, soms van mij. Een boom die tijdens storm Benjamin precies de goede kant op viel. Een bijkeuken waar ik netjes het zand bij elkaar veeg en waar Louki vervolgens dwars doorheen racet alsof ik het speciaal voor hem heb klaargelegd.
Het is rommelig en het is nooit saai.
Maar het is wel helemaal ons.
